روزهاي بي كسي و تنهايي

آقاي كرزي به همان ميزان كه به زمان انتخابات رياست جمهوري نزديكتر مي شويم، تنها و تنها تر مي شود. دوستان ديروز آقاي كرزي كه در زمان اوج قدرت نمايي وي، گرداگرد او مي چرخيدند و مي لوليدند اكنون هر يك يا به گوشه‌اي مي خزند و يا هم در مقابل جناب ايشان، قد مي افرازند و ادعاي پادشاهي مي كنند. عده اي هم مواقف خود را رها مي سازند و شروع به معاملات و مكاتبات با ديگر شانس ها مي نمايند. اين روند، ظرف ماه هاي گذشته، تسريع يافته و تمامي ياران ديروز با وقوف به باخت بيش از پيش رئيس فعلي دولت به دور ديگران مي گردند. جدا از اين طيف، منتقدين سياسي كرزي نيز، با قوت و برنامه منظم تري به سوي انتخابات مي روند. از نظر آنان نيز كرزي مهره‌اي تمام شده است و آنچنان كه گفته مي شود هيچ كدام از آنان حاضر به پذيرش آقاي كرزي حتي در مجموعه هاي سياسي خود نيز نمي باشند.

از جانب ديگر، مخالفين مسلح دولت نيز به رغم دعوت هاي مكرر آقاي كرزي براي بازگشت به صلح و شراكت در مسئوليت ها، همواره دست رد بر سينه جناب ايشان كوبيده اند. حلقات و كشور هاي غربي نيز، همچون گذشته جناب آقاي كرزي را به ديدة احترام نمي نگرند و بر اين باور اند كه نه تنها جناب ايشان، رئيسي ناكام است بل، با ناكامي خود غرب را نيز در افغانستان، بدنام ساخته است.

در جريان هفته گذشته آقاي كرزي صراحتاً اعلام نمود كه باراك اوباما پس از آنكه به عنوان رئيس جمهور امريكا كار خود را آغاز نموده، حتي يك بارهم تماس تلفوني با وي نداشته و اين بدين معني است كه وي از دولت فعلي افغانستان حمايت نمي كند. شايد هم، چنين باشد چرا كه قبل از آن جورج بوش همواره در تماس مستقيم و رفت و آمدهاي مكرر به افغانستان بود و هميشه زير پر و بال آقاي كرزي را مي گرفت.

به نظر مي رسد كه سياست هاي غرب و امريكا در افغانستان تاحد بسيار زيادي نسبت به گذشته تغيير خواهد كرد و اين تغيير با آمدن ريچارد هالبروك آغاز يافته و با سخن صريح مقامات كاخ سفيد كه دولت امريكا تصميم دارد تا روابط خود را با مقامات محلي افغانستان عيار سازد، ادامه يافته است. امريكاييها قصد دارند تا با برقراري ارتباط بيشتر با والي ها و مقامات محلي و سرمايه گذاري مستقيم بر روي آنان، حكومت مركزي افغانستان و دولت فعلي را در حاشيه مديريت مناطق بحراني كشور قرار دهند.

در چنين احوالي، كشور هاي منطقه نيز چندان به حامدكرزي دل نبسته اند. چرخش جناب رئيس دولت از غرب به شرق لزوماً چراغ سبز كشورهاي منطقه را فرا روي ايشان روشن نخواهد ساخت.

اين كشورها از وابستگي و دلبستگي عميق آقاي كرزي به امريكا هنوز هم ناراض و به ثبات ايشان و مهمتر از همه به توانمندي رهبري ايشان مشكوك هستند. دولت تحت رهبري آقاي كرزي بارها از اعلاميه همكاري هاي استراتژيك با امريكا سخن گفته و حتي در آخرين مورد،‌ در جريان سفر هالبروك به كابل، جناب كرزي توافق نمود، تا دولت افغانستان با سياست هاي كلي امريكا در منطقه،‌ هماهنگ باشد. حال اين سياست هاي اگر مبارزه با تروريزم هم باشد آيا كشور هاي منطقه تعريف امريكا از تروريزم را مي پذيرند؟! براي مثال آيا ايران خواهد پذيرفت كه حزب الله لبنان و حماس فلسطين گروه هاي تروريستي اند؟ و آيا پاكستان احزاب افراطي خود را به عنوان عناصر تروريستي خواهد پذيرفت؟ آيا بايد افغانستان هميشه هماهنگ با امريكا باشد و يا بايد با حفظ استقلاليت و اقتدار خويش، غرب را با برنامه هاي خود هماهنگ سازد؟

به هر حال، آيا اشتباهات دوامدار آقاي كرزي، اميدي را براي موفقيت ايشان در انتخابات آينده باقي خواهد گذاشت؟

تيرگي روابط رئيس دولت با اطرافيان به حدي بالا گرفته كه در آخرين مورد آن، حملات تند لفظي در كابينه بين وي با معاون اول در گرفته، آن چنان كه ظرف چند سال گذشته سابقه نداشته است. جنگ لفظي رئيس دولت و معاون اول، آن هم در حضور اعضاي كابينه بيانگر اوج تنهايي و انزواي آقاي كرزي است. او حتي نتوانسته تا معاونين خود را نيز راضي نگهدارد و همسو با خود حفظ كند.

سردي روابط رئيس و معاون، اوج درماندگي و تنهايي آقاي كرزي را مي رساند؛ او از يكطرف در صدد به دست آوردن دل ناراضيان از خود است اما از جانب ديگر، داشته هاي خود را نيز يكي يكي از دست مي‌دهد.